कहिलेकाहीँ हामीलाई आफूले गरिरहेको काम सही छैन भन्ने थाहा हुन्छ।
मनले पनि भन्छ—“यो बाटोमा नहिँड।”
तर पनि हामी त्यही बाटो रोज्छौँ।
किनकि मानिसलाई गलत बाटोमा लैजाने कुरा सधैँ अज्ञान हुँदैन।
कहिलेकाहीँ लोभ, मोह, क्रोध, अहंकार र आसक्तिले पनि मानिसको विवेकलाई कमजोर बनाइदिन्छ।
महाभारतको युद्धभूमिमा अर्जुनको अवस्था पनि केही यस्तै थियो।
उनलाई आफ्नो कर्तव्य थाहा थियो, तर आफ्नै मानिसहरूप्रतिको मोहले उनको मनलाई कमजोर बनाइरहेको थियो।
त्यस बेला श्रीकृष्णले उनलाई एउटा महत्वपूर्ण कुरा बुझाउनुभयो—
मनले चाहेको कुरा र सही कुरा सधैँ एउटै हुँदैन।
हामी पनि जीवनमा धेरैपटक यही गल्ती गर्छौँ।
थाहा हुन्छ—कसैलाई अत्यधिक विश्वास गर्नु ठीक छैन।
थाहा हुन्छ—कुनै बानीले हाम्रो भविष्य बिगारिरहेको छ।
थाहा हुन्छ—कुनै निर्णय गलत हुन सक्छ।
तर मनले भन्छ—
“अहिले छोड्न सक्दिनँ।”
यही आसक्तिले मानिसलाई सही बाटोबाट टाढा लैजान सक्छ।
भगवद्गीताले हामीलाई सिकाउँछ—
सही बाटो देख्नु मात्र पर्याप्त हुँदैन, त्यसमा हिँड्ने साहस पनि चाहिन्छ।
किनकि जीवनमा सबैभन्दा ठूलो युद्ध बाहिर होइन,
आफ्नै मनभित्र चलिरहेको हुन्छ।
र जब मानिसले आफ्नो मनलाई जित्न सिक्छ,
त्यसपछि उसले परिस्थितिलाई होइन,
आफ्नो जीवनलाई सही दिशामा लैजान सक्छ।
क्रमशः…
